خداوند شنوا و داناست . و ثالثاً قرآن معمولًا براى احكام و دستورهاى خود فلسفه و حكمت ذكر مىكند ، يعنى اين مقررات را ناشى و معلول مصلحتها و حكمتهايى مىداند و بين اين مقررات و آن حكمتها و مصلحتها رابطهء علَّى و معلولى قائل است . اينك براى نمونه اين آيات ذكر مىشود : . در آيهء 45 از سورهء عنكبوت دربارهء نماز مىگويد : . * ( و اقم الصلاة ان الصلاة تنهى عن الفحشاء و المنكر . ) * . يعنى نماز را بپادار ، نماز از كارهاى زشت و ناپسند باز مىدارد . در سورهء بقره ، آيهء 183 دربارهء روزه مىگويد : . * ( كتب عليكم الصيام كما كتب على الذين من قبلكم لعلكم تتقون . ) * . براى شما روزه مقرر شده است همچنان كه براى امم پيشين نيز مقرر شده بود . اين براى اين است كه در شما حالت « خودنگهدارى » پيدا شود . دربارهء شراب و قمار مىگويد : . * ( انما يريد الشيطان ان يوقع بينكم العداوة و البغضاء فى الخمر و الميسر . ) * . يعنى شيطان مىخواهد شراب و قمار را وسيلهء دعوا و دشمنى و كينه توزى ميان شما قرار دهد . پس كتابى كه اولًا مردم را به عقل و تعقل و انديشيدن و تفكر و به علم - كه محصول نيروى انديشه است - دعوت مىكند و سوق مىدهد ، و ثانياً بر پاره اى از مدعاهاى خود مثل توحيد و معاد برهان